Home sweet home

We zijn inmiddels terug in ons dorpje. Het temperatuurverschil is aanzienlijk. Van 35 graden in Thailand naar zo’n graad of 20 in Las Negras. 35 graden en een enorme luchtvochtigheid was voor mij wat aan de hoge kant. Hier is het heerlijk lenteweer.

Gisteren voor het eerst weer naar Spaanse les geweest. We hebben les in het dorpshuis van Las Negras. Ieder dorpje in Spanje heeft zo’n buurthuis. Het wordt “De derde leeftijd” genoemd.( Een in dit geval positieve erfenis uit de tijd van Franco) Hier komen de mensen in het dorp samen voor een ontbijt of middageten. Allemaal super goedkoop. Verder vinden er allerlei activiteiten plaats, waaronder Spaanse les.
We zitten met verschillende nationaliteiten bij elkaar en proberen iets te volgen van wat onze Spaanse leraar verteld.
Tegelijkertijd zijn er ook twee 80 jarige Spaanse dames die leren lezen en schrijven. Iedereen kakelt door elkaar in 4 verschillende talen, dus erg veel wordt er niet geleerd.
Vanavond gaan we met alle leerlingen uit alle omringende dorpjes naar San Isidro. Iedereen moet een gerecht klaarmaken dat typisch is voor zijn of haar land van herkomst. Joke en Barbara hebben erwtensoep gemaakt. Je moet er niet aan denken erwtensoep bij deze temperatuur.

Het dorpje is nog in een soort winterslaap. Er zijn nog weinig toeristen en nog lang niet alle restaurantjes zijn open.
Dat gaat binnenkort veranderen want de voorjaarsvakantie komt eraan en niet te vergeten Semana Santa, één van de belangrijkste weken van het jaar.

De crisis laat overigens ook in Las Negras zijn sporen na. In de tabakswinkel is bijna geen sigaret meer te krijgen. De schappen zijn leeg omdat er blijkbaar geen geld meer is voor de inkoop.

We hebben vlak voor ons vertrek naar Thailand 2 weken in de Loire vastgelegd. ( 30 juni tot en met 14 juli) Alle informatie staat op de website. Een super locatie in een prachtige omgeving. Kijk voor meer info op www.jump4art.com

Doei

Terug in Chiang Mai

Gisteren met een klein propellervliegtuig teruggevlogen naar Chiang Mai. Het is hier nog heter en vochtiger dan in het noorden, pfff. We zijn terug in ons eerste guesthouse en hebben vandaag de belangrijkste tempel van Ching Mai bezocht.
Het verhaal wil dat er eens een witte olifant was, die uit Laos is vertrokken met een relikwie op zijn rug en waar hij zou stoppen zou de tempel gebouwd worden. De olifant is gaan lopen en helemaal in de bergen van Chiang Mai terechtgekomen. Daar is het beest (waarschijnlijk van uitputting) ter aarde gestort. Op diezelfde plek is vervolgens een grote tempel gebouwd en wordt het relikwie bewaard. De tempel is enorm en alhoewel we niet alle rituelen begrijpen is het meer dan bijzonder om er rond te lopen. Ik geef sowieso de voorkeur aan het boeddhisme. Vergeleken met het christendom en de islam is het boeddhisme toch een stuk vredelievender. Geen oorlogen en al zijn er verschillende stromingen, ze slaan elkaar in elk geval niet de hersens in.
Net als in veel landen stikt het ook in Thailand van de zwerfhonden, maar in drie weken tijd heb ik maar 1 dooie hond gezien, die diezelfde middag keurig was opgeruimd.
Er lopen hier zo goed als geen ondervoede honden rond, dit komt omdat zowel katten als honden in en om de tempels rondlopen en vrolijk eten van alle offers die gebracht worden. Honden liggen midden op straat te slapen en iedereen rijdt er keurig om heen, want een hond doodrijden is slecht voor je karma. Misschien moeten we het boeddhisme maar in meer landen introduceren of al onze Spaanse zwerfhonden naar Thailand laten emigreren.

Morgen onze laatste dag, nog even de stad in en dan op weg naar het vliegtuig voor een reis van een uurtje of 20.

Doei.

1 van de offerrituelen bj de Wat Doi Suthep in Chiang Mai, de 2e grootste tempel van Thailand.

honden met paars geverfde oren of staart & met baby-hemdjes aan liggen op straat.

Enkele foto’s van Thailand

beeldhouwworkshop voor 1 project voor kinderen van Birmese vluchtelingen

beeldhouwworkshop in de tuin, Noord Thailand, Mae Hong Son

Yaey, 22 jaar, is 1 van de groepsleiders. Een stoere idealistische meid die voor haar hele familie zorgt.

we bezoeken een dorpje aan de rivier waar 1 van de bergstammen, de Longnecks, wonen.

Puffen

Thailand kent 3 seizoenen, het regenseizoen, het koude seizoen en het warme seizoen. Ruim twee weken geleden bij onze aankomst was het nog steeds het koude seizoen, alhoewel het ook toen al behoorlijk heet was. Vanaf 1 februari verkeren we in het warme seizoen en dat is te merken.
Het wordt iedere dag heter en ook in de nacht koelt het minder af. Vanaf 12 uur ‘s middags zoeken we een schaduwplek.
Samen met de enorme vochtigheidsgraad vinden wij het te warm voor al te veel activiteit. 10 meter lopen en het zweet gutst in straaltjes van je af. Pfff. Volgende keer gaan we in het begin van het koude seizoen.

Momenteel zitten we in een kroegje aan een fruitshake.
Ik ben net even weggeweest om wat boodschappen te doen. Het valt niet mee om hier te vinden wat je nodig hebt. Niet keurig (zoals we gewend zijn) een supermarkt, een drogist of een drankwinkel.
Heb je tijgerbalsem nodig dan kan het zomaar zijn dat je eindigt bij een winkel in verzekeringen, die als bijverdienste ook toevallig tijgerbalsem verkoopt. Antimuggensprays vind je bij de bakker en een brommer huur je natuurlijk bij de kapper.

De trap voor de school is afgebouwd.
Gisteren is er een stuk grond gekocht, zodat de bouw voor het nieuwe huis voor de Birmese vluchtelingen van start kan gaan. Althans, eerst komt er een sjamaan, die een kip slacht en vervolgens met de botjes gooit om te kijken of de tijd om te bouwen gunstig is. Bevalt het antwoord niet dan wordt er gewoon een nieuwe kip geslacht. Niet al te moeilijk doen natuurlijk.

Nog twee dagen in het noorden en dan terug naar Chiang Mai.
Nog twee dagen genieten van het superlekkere eten in Mae Hong Song.
We hebben ons geen biet aangetrokken van alle waarschuwingen in alle reisgidsen. We hebben alles gegeten dat ons lekker leek. Geschild fruit, garnalen, mosselen. We hebben op straat gegeten bij kraampjes en in piepkleine restaurantjes en zijn absoluut nergens ziek van geworden. Alleen voor het eten is het de moeite waard een vakantie naar Thailand te boeken.

Doeg doeg.

Jungle tochten en longnecks

Even niet kunnen bloggen omdat we geen internetverbinding hadden, maar hier ben ik weer.
Eergisteren onze bergschoenen aangetrokken en ons volgespoten met antimuggensprays (yak) om vervolgens de jungle te verkennen.
Een fantastische wandeling langs watervallen, over bamboe bruggetjes, door riviertjes en langs smalle paadjes.
Overal het geluid van vogels en het ritselen van bladeren. Metersdikke, 50 meter hoge bomen, lianen, mega mieren en mega spinnen. Het deed ons denken aan het regenwoud in Australië.

Gisteren voor de tweede maal het project van Peter en Angelica bezocht. De trap vordert gestaag. Vervolgens doorgereden naar een ander project van Astra de Reuver.
Drie huizen waar Birmese kinderen wonen. Tot en met mei is er geld en daarna moet er gezocht worden naar nieuwe donoren.
Peter en Angelica gaan via hun organisatie een deel van de kosten op zich nemen.
Er is geld nodig voor huur van het huis, eten, scholing, en het salaris van de groepsleiders.
Voor maar 125 euro is het salaris van een groepsleider gegarandeerd. Dus hierbij een oproep om met een aantal mensen uit je omgeving het salaris van 1 groepsleider voor minimaal een jaar te garanderen!!!!!
Graag melden bij ons & wij regelen het verder.

We zijn hier nu bijna 2 weken en het is bijzonder om zoveel mensen te ontmoeten. Mensen die, weinig tot niets hebben maar je toch uitnodigen voor een maaltijd.
Mensen met de meest vreselijke ervaringen die, ondanks alles, niet verbitterd zijn, maar alles wat er is gebeurd schijnbaar moeiteloos accepteren en zich blijven richten op een toekomst die er in alle eerlijkheid ook niet al te florissant uitziet.

Gisteren heeft Yvon in een van de huizen een workshop gegeven. Het was een superleuke middag met enorm enthousiaste kinderen, die diezelfde avond voor ons gekookt hebben om ons te bedanken.

Vandaag zijn we naar een dorpje geweest waar de Longnecks wonen. Vrouwen met een enorme hoeveelheid ringen om hun nek waardoor het lijkt alsof hun nek is uitgerekt, terwijl in werkelijkheid de schouders en ribbenkast naar beneden worden gedrukt.
Je kunt op 2 manieren deze dorpjes bezoeken.
Via de Thaise toeristenindustrie.
Je moet dan een entree kaartje kopen en het geld verdwijnt dan natuurlijk in de zakken van de Thaise overheid + dat je het gevoel hebt een dierentuin te betreden om bijzondere aapjes te bekijken
Illegaal.
Door alle contacten die Astra heeft konden we via de achterdeur binnen komen. We werden met een bootje de rivier over gezet en hebben een aantal uren rondgelopen in het dorpje en inkopen gedaan. Op deze manier komt het geld in handen van de dorpelingen en dat lijkt me niet meer dan logisch.

Op dit moment is het hier half 12 in de morgen en dat betekent dat het in Nederland half 6 in de morgen is.
Vandaag is Yvon jarig en die is vanmorgen tijdens het ontbijt toegezongen door de complete staf van het guesthouse waar we zitten. Na een enorm uitgebreid ontbijt werd er een taart geserveerd, die we natuurlijk ter plekke op moesten eten. Vanavond hebben we een feestje, met bbq en wensballonnen. We hebben een overvol programma maar genieten volop.

Doeg.

Yvon bereidt beeldhouwworkshop voor.

Op de thee in Birma.

We zijn 2 dagen geleden naar 1 van de projecten geweest die gefinancierd worden door de organisatie van Angelika en Peter. Een dagopvang voor peuters. Allemaal kinderen van Birmese vluchtelingen.
De bedoeling is dat er in de tijd dat wij hier zijn een trap wordt gebouwd. De vorige trap is weggespoeld, zodat er nu als het gaat regenen i.p.v. een trap een roetsjbaan is.
De materialen zijn vandaag besteld en als alles goed gaat is de trap over 7 dagen klaar.
Gisteren zijn we met Astra, een Nederlandse, die hier al 5 jaar woont en werkt naar de grens met Birma gereden. Dankzij haar contacten konden we illegaal de grens met Birma oversteken en kwamen we terecht in een soort niemandsland.
We hebben daar een dorpje bezocht. Het dorpje wordt bewoond door ongeveer 200 mensen van verschillende bergstammen en wordt zwaar bewaakt door het rebellenleger. Een bijzondere ervaring. Op de thee in Birma, in een dorpje dat eigenlijk niet bestaat. Kleine huisjes, winkeltjes en zelfs een tempel en een dokterspost.
Op de terugweg hebben we een paar projecten bezocht die worden gerund door Astra. Door alles met eigen ogen te zien, sta je weer met beide benen op de grond.
Slaapkamers zonder bedden, maar matjes op de betonnen vloer met alleen een dak; dus slapen in de open lucht.

Het dorpje waar wij zitten zit redelijk vol met toeristen, die in de ogen van de Thai onvoorstelbaar rijk moeten zijn.
Ik zit hier in een kroegje met mijn laptop een glaasje witte wijn te drinken en realiseer me dat voor een glaasje wijn een gemiddelde Thai een dag moet werken.
Nu is wijn in vergelijking met bv bier extreem duur in Thailand, maar toch.
In deze kroeg verdient het personeel 200 bath per dag(5 euro) en dat betekent van half acht ‘s morgens tot 11 uur ‘s avonds en dat 7 dagen per week. En dan wordt je in de horeca goed betaald. Natuurlijk is in Thailand alles goedkoper dan in Nederland, maar in vergelijking zijn wij echt extreem rijk. Dus ophouden met klagen allemaal.

doeg.

De Shan Army is 1 vd legers die in het niemandsland de boel controleert.

Een " niet bestaand dorpje" in niemandsland, vlak over de grens met Burma.

Rijstvelden en een knalrode zon.

We zijn gisteren vanuit Chiang Mai vertrokken naar Mae Hong Son. Een korte vlucht met een klein propeller vliegtuigje; en ik ben al zo gek op vliegen…..
Aangekomen op een piepklein vliegveld hebben we de tuk-tuk genomen naar het dorpje. Mae Hong Son(vlak bij de grens met Birma)is niet te vergelijken met Chiang Mai.
Mae Hong Son is meer Birmees dan Thai. 70 % van de inwoners zijn gevluchte Birmezen van verschillende bergstammen.
Angelica en Peter kennen zo ongeveer het halve dorp, dus een auto was snel gehuurd. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar accommodatie. We zijn uiteindelijk terecht gekomen op de meest fantastische plek, een resort in de jungle. Normaal niet te betalen, maar door de connecties van Peter en Angelica zitten we hier voor een schijntje.
Een bamboe bungalow midden in de jungle. Vanuit het raam zien we eeuwenoude bomen, dikke lianen en ‘s morgens worden we gewekt door de meest vreemdsoortige geluiden.
Zittend op het terras zien we, kijkend over de rijstvelden een knalrode zon ondergaan.
Morgen gaan we naar de stad om de laatste spullen te kopen voor de beeldhouw workshop en dinsdag gaan we het project bezoeken.

Toedeloe.

klein propeller vliegtuig met uitzicht op de bergen

zonsondergang

Tuk-Tuks en monniken

Gisteren zijn we na het ontbijt de stad gaan verkennen. We zijn in een keer beland in een totaal andere wereld. Thailand lijkt in niets op alles wat we kennen.
Het is druk in de stad. Auto’s, taxi’s, tuk-tuks, fietsers. Alles toetert en niemand schijnt zich iets aan te trekken van verkeersregels, als die er al zijn. Alles rijdt door elkaar heen. Links en rechts wordt er ingehaald. Zebrapaden hebben geen enkele betekenis. En ondanks dit alles hangt er een relaxte sfeer.
We hebben gisteren de belangrijkste tempel van Chiang Mai bezocht.
Indrukwekkend. Terwijl ik naar binnenliep, op blote voeten uiteraard, dacht ik voorin een mediterende monnik te zien.
Ik liep naar voren en las het bordje dat voor hem stond. ” Geboren in 1912, Overleden in 2009″. Huh, ze zetten hier toch zeker geen monniken op, dacht ik. Het leek levensecht; ik las verder en ontdekte dat het een wassen beeld was. In de andere tempels ontdekte we er meer. Beetje luguber. Madame Tussaud heeft blijkbaar haar intrede gedaan in de tempel.
Na een uur of 5 door de stad te hebben gebanjerd, besloten we een tuk-tuk terug te nemen.
Sommige tuk-tuk chauffeurs rijden, nee scheuren door de stad alsof ze levensmoe zijn, zo ook deze. Links en rechts werd er ingehaald, overal schoof hij tussen. Een bijzondere ervaring.
Morgen een dagje niets. Lekker luieren aan de rivier en overmorgen opnieuw het vliegtuig in naar Mae Hong Son.

Doei.

Monnik "Tussaud"

Mick in tuk-tuk

Jetlag

We zijn er. Dinsdagmorgen om 7 uur naar Almeria.
4 vliegtuigen, 4 vliegvelden, verschillende treinen en kilometers rolband verder om uiteindelijk op het vliegveld van Chiang Mai met een tuk tuk op woensdag 7 uur ‘s avonds (plaatselijke tijd)in ons guesthouse aan te komen. 30 uur onderweg, zonder slaap zaten we gisteravond opmerkelijk fris en fruitig aan een heerlijke thaise maaltijd op een super gezellig terras aan de rivier.
Fris en fruitig zijn we nu niet, na 12 uur slapen zitten we nu weer op hetzelfde plekje aan het ontbijt met een joekel van een jetlag.

De reis is in principe heel goed verlopen, geen vertragingen. Van Madrid tot Bangkok zijn we, met een tussenstop in Dubai, gevlogen met een vliegtuig van de Verenigde Emiraten. Dat is even wat anders dan vliegen met kleiner vliegtuig. Grote stoelen, veel beenruimte een eigen tv scherm met keuze uit 600 films en lekkere maaltijden.

In Bangkok moesten we nog een binnenlandse vlucht regelen naar Chiang Mai. We waren keurig op tijd dus we dachten eitje. Even door de immigratie en klaar is kees.
Dus niet. Bij de immigratie stond een groep van honderden mensen te wachten.
Van iedereen moest een foto worden gemaakt, het paspoort werd grondig gecontroleerd om vervolgens een tijdelijk visum in de vorm van een pietepeuterig stempeltje te krijgen.
We reizen met z’n zessen. Peter en Angelica met wie we over een paar dagen verder reizen naar Mae Hong Son om een project te bezoeken, en Paul en Suzanne.
Paul en Suzanne reizen met ons mee omdat ze in Thailand drie weken naar een Ayurveda centrum gaan voor een behandeling.
Paul en Suzanne, die ook in Las Negras wonen, zijn beiden 80 jaar.
Angelica bedacht ter plekke dat wij dus niet achteraan hoefden aan te sluiten bij de immigratie.
Wij kregen een speciale behandeling. Met Angelica voorop liepen we naar een andere rij waar een paar mensen stonden te wachten.
Dit ging niet zonder slag of stoot want onmiddellijk kwam er een meneer die ons probeerde terug te sturen.
Angelica, niet voor een gat te vangen, wees op het bord waar stond dat oudere mensen voorrang hadden en legde vervolgens uit dat we een reisgezelschap waren en dat we ons vliegtuig moesten halen.
De Thaise meneer, ook niet op zijn achterhoofd gevallen, vroeg om onze tickets. Die hadden we niet want die moesten we nog kopen.
Vriendelijk wees hij naar de grote groep en vroeg ons achteraan aan te sluiten.Angelica praatte onverstoorbaar verder en gooide er hier en daar een Thais woord tussendoor.
De man, uiteindelijk ws moe van het geleuter van Angelica, ging ons voor en binnen 5 minuten hadden we ons stempeltje en stonden we aan de andere kant.

En nu zitten we hier dus. met een jetlag maar in een sprookjesachtige omgeving, aan de rivier van ons ontbijt te genieten.
Vandaag doen we rustig aan en morgen storten we ons in het Thaise leven.
Doeg doeg.

Mick aan een Thais wijntje

De Spaanse gezondheids- zorg.

Over 6 dagen vertrekken we naar Thailand.
We gaan samen met Peter en Angelica een project bezoeken. Een aantal jaar geleden hebben Peter en Angelica Pro Bono opgezet.
Een project dat wees kinderen uit Birma opvangt. Yvon gaat een aantal beeldhouw workshops verzorgen en samen met de plaatselijke bevolking moet er een trap worden gebouwd voor de school.

Een aantal inentingen zijn noodzakelijk voor een reis naar Thailand, dus gingen we op aanraden van de plaatselijke verpleegkundige naar het centrum voor vaccinatie in Almeria.
Het centrum is iedere dag geopend van 9 uur ‘s morgens tot 3 uur ‘s middags.
Wij waren ruim op tijd en werden via de receptie doorgestuurd naar de tweede verdieping. Daar aangekomen was alles gesloten.
Terug naar de receptie.Daar begreep ook niemand waarom alles gesloten was, dus terug naar huis.
De volgende dag een nieuwe poging. Weer een uur in de auto en zowaar, de deur stond open.
We konden alleen niet geholpen worden zonder afspraak. Een beetje vreemd want er was verder niemand. We vertelden dat we geprobeerd hadden te bellen en dat we de vorige dag ook al waren geweest. Volgens de doktoren was dat onmogelijk want ze waren gewoon open geweest. Na enig aandringen mochten we toch blijven.
Inmiddels begonnen er meer mensen te komen. De eerste de beste die naar binnen ging, een jongen uit Senegal, kwam vooralsnog niet meer naar buiten. Grote paniek. Hij bleek te zijn flauwgevallen, was hondsberoerd en had de hele boel ondergekotst.
Nadat alles opgeruimd was en de rust was weergekeerd mochten we naar binnen.
Een half uur later stonden we buiten met een brief waarin stond welke inentingen nodig waren.
Hiermee moesten we naar de plaatselijke arts om een recept te halen, vervolgens naar de apotheek om alles op te halen om ons dan weer te vervoegen bij de verpleegkundige die ons dan de inentingen zou geven.
Een mijl op 7 dus.

De volgende dag fris en fruitig bij de plaatselijke arts werd ons te verstaan gegeven dat we geen recept konden krijgen.
We stonden niet in het systeem en ook onze Europese passen werden niet geaccepteerd.
Yvon begon zich langzaam maar zeker behoorlijk op te winden.
We probeerden uit te leggen dat het haast had omdat we over twee weken zouden vertrekken.
Daar had meneer de dokter niets mee te maken. Het was zo zei hij hier geen supermarkt.
We moesten ons eerst laten inschrijven, vervolgens wachten op een pasje en dan konden we terugkomen.
Dit zou een paar weken in beslag nemen, dus dat was geen optie.

Naar de privékliniek dan maar.
Hier werden we alleraardigst ontvangen, maar ze hadden helaas de benodigde vaccinatie niet in huis en ze wisten ons te vertellen dat de apotheek die ook niet had. Het werd steeds gekker. Het ging hier om een simpele dt injectie en wat pillen tegen een of andere koorts.

Toch maar naar de apotheek, met de brief van de ggd, maar zonder recept.
Yvon had het inmiddels helemaal gehad en liep de apotheek binnen, gaf de brief van de ggd, alsof het een recept was en vroeg wanneer we de spullen konden meenemen.
Geen enkel probleem, we konden ze ‘s middags ophalen.

De volgende dag , met de injecties weer terug naar de privékliniek waar we door een 75-jarige dokter keurig werden gevaccineerd.

Toen we bij de balie stonden om af te rekeningen, werd ons gevraagd of we een factuur wilden. Zonder factuur was het nl stukken goedkoper. Zonder factuur dan maar en voor de prijs van 5 euro per persoon.